درد بی دردی ...

بسیاری از انها اساسن نمی دانند و نمی فهمند عید چیست. در حیاط اسایشگاه مشغول بازی بودند. به داخل خوابگاه رفتم متوجه ساسان شدم که در گوشه ای نشسته بود و سرش را میان دستانش گرفته بود و اهسته گریه می کرد. او از نظر ضریب هوشی از بقیه بالاتر است و معنی عید و سال نو را می فهمد. کسی برای عید دنبالش نیامده بود.

بعد از انجام کارم پیشش رفتم و به او دلداری دادم اما فکر نمی کنم تاثیر زیادی رویش گذاشته باشم.

ایشان به من یاد اور شده اند که این کارم یعنی معرفی افراد بستری در اسایشگاه بهمراه گذاشتن عکس های انان از لحاظ قانونی بی اشکال نیست. چند بار باهم بوسیله ایمیل مکاتبه کردیم و من به ایشان توضیح دادم که هدفم کمک به انسانهایی بوده که فکر می کنم فراموش شده هستند و مورد ظلمی مضاعف قرار گرفته اند.

از طرفی دست طبیعت انها را از بسیاری از مواهب الهی کوتاه کرده و از سویی دیگر بی توجهی مسئولین ذیربط جامعه امروز ایران به این انسانها گلوی نحیف بسیاری از انها را می فشارد.

اما وقتی با خودم بیشتر فکر کردم متوجه شدم که تذکر این دوست نازنینم درست و بجاست. البته لازم بذکر است که از اینکه توانستیم حداقل چند وقتی برای این ادمهایی که دستشان از همه جا و همه چیز کوتاه است بنویسم خوشحالم اما نمی شود با ابروی افراد ان هم در فضای نت بازی کرد.

به هر شکل تصمیم گرفته ام این وبلاگ را برای احترام به حقوق خود انها حذف کنم و امیدوارم روزی برسد که برای دفاع از حقوق این انسانها مجبور به قانون شکنی نشویم.

متن نامه های من به دوست عزیزم در ادامه مطلب موجود است.

از تمام دوستانم که در این مدت همراهی ام کرده ام سپاسگزارم.